آیه 28 رعد: جریان آرامش دل با یاد خدا

آﻗﺎي ﮔﻨﺠﻲ در گزاره سوم از اعتراض های خود بر قرآن ﻣﻲ گوید: ﻗﺮآن ﻣﺠﻴﺪ در آیه 28 رعد ﺧﺒﺮ داده اﺳﺖ ﻛﻪ: "الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللَّـهِ ۗ أَلَا بِذِكْرِ اللَّـهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ" (آنان كه ايمان آورده‌اند و دلهايشان به ياد خدا آرامش مى‌يابد. آگاه باشيد كه دلها به ياد خدا آرامش مى‌يابد.) سپس می پرسد: اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻳﺎد ﺧﺪا ﺑﺎﺷﺪ و دﻟﺶ آرام ﻧﮕﻴﺮد، این گذاره اﺑﻄﺎل ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ؟!
آقای طباطبائی بعد از نقل آن چنین پاسخ داده است:
ﭘﺎﺳﺦ اﻳﺸﺎن آن اﺳﺖ ﻛﻪ اﺛﺮ و ﻧﺘﻴﺠﺔ ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻲ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻋﻤﻞ  خواﻫﺪ ﺑﻮد و از این رو، ﻳﺎد ﺧﺪاوﻧﺪ (باتوجه خالص) ﻣﺎﻧﻊ از اﺿﻄﺮاب های می شود که در اثر نداشتن تکیه گاه روحی برای آدمی پدید می آیند، نه اضطراب های مثلا مولود بیماری های بدنی و امثال باشند. ﻳﺎد ﺧﺪا، اﻣﻴﺪ ﺑﻪ رﺣﻤﺖ و ﻟﻄﻒ او را در دل زﻧﺪه ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﭼﻨﻴﻦ اﻃﻤﻴﻨﺎن و اﻣﻴﺪي ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد ﻗﺮآن اﺳﺖ، ﺣﺘﻲ ﺑﺎ اﺣﺴﺎس وﻇﻴﻔﻪ و مسئولیت در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﺪا ﻣﻨﺎﻓﺎت ﻧﺪارد زﻳﺮا اداي آن ﺑﺮ آراﻣﺶ جان می اﻓﺰاﻳﺪ وﻟﻲ آﻗﺎي ﮔﻨﺠﻲ در ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻮف و رﺟﺎء ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻫﻤﺮاه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ و از اﻳﻦ ﺟﻬﺖ، آﻳﺔ ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﺑﺎ آﻧﭽﻪ در آیه 2 ﺳﻮرة اﻧﻔﺎل آﻣﺪه ﻛه " إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّـهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ" (مؤمنان كسانى هستند كه چون نام خدا برده شود خوف بر دلهاشان چيره گردد و چون آيات خدا بر آنان خوانده شود ايمانشان افزون گردد و بر پروردگارشان توكل مى‌كنند)جمع نمی شمرد.