قاتلان عثمان تمایل زیادی به استمرار جنگ میان دو طرف داشتند تا بدین طریق دو گروه از بین رفته و نیروی آنان ضعیف شود و نتوانند آنان را قصاص و مجازات کنند. به ھمین دلیل وقتی دیدند که مردم شام قرآنھا را بالا میبرند و علی درخواست آنان را قبول میکند و دستور توقف جنگ و خونریزی را میدھد به شدت به ھراس افتادند. به ھمین دلیل تلاش کردند علی را از این تصمیم خود منصرف سازند، اما با این وجود جنگ متوقف شد و آنان در کار خود درمانده شدند و چاره ای جز خارج شدن از فرمان علی نیافتند و استراتژی را ساختند و به دور از دو گروه تحصن کردند. نکته عجیب این است که مؤرخین به راحتی از
کنار کار این گروه در این مرحله گذشته اند و آن را مورد مداقه قرار نداده اند، آنچنان که آنان در جنگ جمل ھم چنین کاری را کرده بودند. این در حالی بود که آنان در سپاه علی حضور داشتند. ھمچنین توجھی به راز ناکامی و شکست گفتگوھایی که چندین ماه به طول انجامید و ھمچنین نقشی که ممکن است قاتلان عثمان برای ناکام گذاشتن ھمه تلاشھا برای برقرای صلح میان دو گروه ایفا کرده باشند، نکرده اند، زیرا صلح علی و معاویه در واقع صلح و اتفاق آنان ریختن خون آنان بود و عاقلانه نبود که آنان در نبرد جمل برای افروختن فتنه تلاش کنند و آن را در نبرد صفین ترک نمایند.(1)
[1]- أحداث و أحادیث فتنة الهرج، ص147.
