پادشاه رومیان اختلاف پیش آمده میان علی و معاویه را فرصتی مناسب یافت و در برخی از سرزمین اسلامی تحت حاکمیت معاویه طمع کرد تا آنھا را به سرزمین خود اضافه نماید. ابن کثیر میگوید: پادشاه روم که قبلاً از معاویه می ترسید و معاویه او را خوار کرده و سپاھشان را مغلوب و مضمحل کرده بود در سرزمینھای معاویه طمع کرد. پادشاه روم کھ دیده بود معاویه درگیر جنگ با علی است ھمراه با سپاھیان زیادی به برخی از سرزمینھا نزدیک شد و در آنھا طمع کرد. معاویه در نامه ای به او نوشت: ای ملعون، به خدا قسم اگر دست برنداری و به سرزمین خود برنگردی من و پسر عمویم علیه تو با ھم صلح میکنیم و تو را از سرزمینھای خودت نیز بیرون میکنیم و زمین را با ھمه فراخی بر تو تنگ میکنیم. پادشاه روم از این تھدید او به ھراس افتاد و به عقب نشست و کسانی برای آتش بس نزد معاویه فرستاد.(1) این قضیه بر عظمت روحی معاویه و غیرت او نسبت به دین دلالت دارد.
[1]- البدایة و النهایة8/122.
