وقتی که عثمان به قتل رسید، ام المؤمنین ام حبیبه دختر أبوسفیان فردی رانزد خانواده عثمان فرستاد و گفت: لباس عثمان را که وی در آن به قتل رسیدبرای من بفرستید. آنان پیراھن عثمان را که آمیخته با خون وی بود و مقداری ازموی ریشش که کنده شده بود برای وی فرستادند. سپس ام حبیبه نعمان بنبشیر را فراخواند و او را نزد معاویه فرستاد و او آن پیراھن و ریش عثمان راھمراه با نامه ام حبیبه نزد معاویه برد.1 در روایت دیگری آمده است: نعمان بنبشیر پیراھن عثمان را که وقت کشته شدن به تن داشته بود و به خون ویرنگین شده بود ھمراه با انگشتان نائله- ھمسر عثمان- که ھنگام دفاع از عثمانبا دست خود قطع شده بود با خود برد.2 نائله دختر فرافصه کلبی ھمسر عثمان وزنی شامیو از قبیله کلب بود.3 نعمان نزد معاویه در شام رفت و معاویه او را بالایمنبر قرار داد تا مردم او را ببینند و انگشتانش را در آستین پیراھن کرد و گاھیآن را بلند میکرد و گاھی پایین میآورد و مردم در اطراف آن میگریستند و ھمدیگررا برای گرفتن انتقام عثمان تشویق و ترغیب میکردند4. شرحبیل بن سمط کندیآمد و به معاویه گفت: عثمان خلیفه ما بود، اگر میتوانی انتقام او را بگیر و الا ماکناره میگیریم. 5 مردان شام قسم خورده بودند که پیش زنان خود نروند و بر بسترخود نخوابند تا قاتلان عثمان را با ھر کس به حمایت آنان برخیزد بکشند یا در اینراه جان خود را از دست بدھند. 6 این ھمان چیزی بود که معاویه میخواست تصویری که نعمان بن بشیر برای مردم شام بیان کرد قتل خلیفه رابسیار اندوھناک نشان میداد، زیرا خلیفه کشته شده و شمشیر اوباش ها برگردن مردم مسلط بود و بیت المال تصرف شده و به یغما رفته بود و انگشتاننائله قطع شده بود. پس عواطف و احساسات مردم به ھیجان درآمد وقلبھایشان تحت تأثیر قرار گرفت و اشک از چشمھا جاری شد. پس شگفتنیست که بعد از این ماجرا معاویه و ھمراھانش از اھالی شام، بر خونخواھیعثمان اصرار بورزند و قبل از اینکه بیعت کنند خواستار تسلیم قاتلان عثمانشوند. آیا متصور است که امیر مؤمنان و سرور مسلمانان توسط کینه جویان ودسیسه گران کشته شود اما عالم اسلامی در مورد قصاص عاملان این جرمزشت به پا نخیزند؟ 7
[1]- تاریخ الإسلام، عهد الخلفاء الراشدین، ص359.
[2]- البدایة و النهایة7/539.
[3]- تاریخ الدعوة الإسلامیة، محمد جمیل، ص398.
[4]- البدایة و النهایة7/539. سند آن ضعیف است.
[5]- الأنساب4/418؛ تاریخ الدعوة الإسلامیة، ص398.
[6]- تاریخ طبری5/600.
[7]- معاویة بن أبی سفیان، غضبان، ص178-183.
